Maandag was een rumoerige dag in Kopenhagen. Tijdens de onderhandelingen hebben de G77/China de vergadering tijdelijk stil gelegd omdat ze bang zijn dat het Kyoto protocol niet verlengd wordt, maar dat er voor een nieuwe overeenkomst gegaan wordt. Spreekwoordelijk: ze zijn bang dat de oude schoenen worden weggegooid voordat de nieuwe schoenen zijn aangeschaft. Dit veroorzaakte oponthoud en frustratie bij andere landen en een paar mooie acties in de centrale hal. 

Dat was echter niet de reden dat het voor de JKC rumoerig was. Gister bleek dat vele duizenden mensen de komende week het conferentiecentrum niet meer in kunnen, waaronder sommige van ons. In totaal zijn er 45.000 mensen die accreditatie hebben gekregen van de UNFCCC om de conferentie bij te wonen. Echter kunnen er maar 15.000 mensen het conferentiecentrum in.  ‘We zijn overdonderd door de belangstelling. We hebben hier vijf keer zoveel bezoekers als bij de laatste onderhandelingen’, aldus Alex Wuestenhagen, verantwoordelijk voor de logistiek.

Daarnaast gingen uitgerekend gisterochtend de computers nodig voor de registratie van geaccrediteerden kapot. We kwamen om 7 uur aan bij het Bella Center en hebben uiteindelijk ongeveer 6 uur bij een temperatuur rond het vriespunt in de rij gestaan. Voor sommigen van ons was het zelfs tevergeefs, het centrum zat vol en er mocht niemand meer in. Binnen ging het ook allemaal op een bizar rustig tempo. Van de twintig veiligheidspoortjes werden er maar tien gebruikt en er waren maar drie accreditatiebalie’s voor duizenden mensen. Ook bij de garderobe was er één persoon te vinden, die voor een overbelaste en vijftig-man-brede balie stond.

Het organisatorisch falen van de V.N. heeft diepgaande gevolgen voor de conferentie. Donderdag en vrijdag wordt de toegang voor mensen van maatschappelijke organisaties nog verder beperkt, van de 25.000 mensen mogen er maar 90 naar binnen, en daar zitten waarschijnlijk geen jongeren bij. Het feit dat de toegang voor deze mensen in een dergelijk belangrijk proces zo wordt beperkt zet veel kwaad bloed, zowel binnen en buiten de conferentie. De legitimiteit en de transparantie van het proces staan op het spel. Mensen zijn verbouwereerd. Sommige delegaties hebben jaren vooruitgewerkt naar deze weken, hebben dure tickets gekocht, kamers geboekt en side events georganiseert, maar kunnen nu gewoon niet naar binnen. Binnen liepen programma’s in de soep, zoals bijvoorbeeld in het Holland Climate House, omdat de sprekers vast stonden buiten in de rij. Maar voor sommigen gaat het verder dan de sfeer: als de UNFCCC niet eens een conferentie kunnen organiseren, hoe moet hier dan de wereld gered worden?

Maayke Damen en Sander Mann

Aanstekelijk energiek is Maayke Damen (23). Als ze niet bezig is met haar master Sustainable Development in Utrecht, reist ze – met de trein – van hot naar her om jongeren te overtuigen van de noodzaak om te verduurzamen.

Bijvoorbeeld op de Hogeschool van Rotterdam, waar studenten uit allerlei disciplines deze maand een VN-sessie over duurzaamheid naspeelden.

Als jongerenvertegenwoordiger zat Damen twee jaar lang in de echte internationale VN-commissie voor duurzame ontwikkeling. In december reist ze mee naar de klimaattop in Kopenhagen om ook daar te laten zien dat jongeren niet onverschillig zijn.

„Toen ik als jongerenvertegenwoordiger begon, ging het er nog over dat het poolijs in 2100 weg zou zijn. Nu zeggen sommige wetenschappers dat het al over twintig jaar speelt. Klimaatverandering is een urgent probleem.”

Damen maakt deel uit van de jongerenklimaatcoalitie, veertien clubs – van MilieuActief tot de JOVD – die pleiten voor een sterk akkoord met harde afspraken. Gelooft Damen echt dat jongeren iets kunnen eisen in Kopenhagen? „Ik denk zeker dat we invloed hebben. Vorig jaar mocht ik op de tussentop in Poznan speechen. Iedereen was er, de ministers die de beslissingen nemen, Al Gore, Yvo de Boer van het VN-klimaatbureau, Ban Ki-moon. Ik was vet zenuwachtig, maar dacht: die mensen kennen me toch niet. De jongeren waren overal in de zaal gaan staan en ik vroeg of al die oude mannen in pak hen eens recht in de ogen wilden aankijken, want zij beslissen immers over onze toekomst. Daar hadden ze best moeite mee. Minister Cramer herinnert me nog wel eens aan die speech.”

Is het niet deprimeren om te zien dat op een VN-vergadering elk land voor zijn eigen belang opkomt? „De adviezen van de VN-commissie waar ik bij zat, waren niet bindend. Toch lukte het om onderwerpen bespreekbaar te maken. Je leert waar bepaalde landen moeite mee hebben en waarom. Ik denk niet dat zo’n overleg nutteloos is. Voor wereldwijde problemen is nu eenmaal een wereldwijde oplossing nodig.”

Volgens Damen zijn veel mensen bang dat verandering tot economische achteruitgang leidt. „Ik denk dat het anders kan en probeer ook anderen te inspireren. Zelf ga ik bij H & M eerst langs de biologische katoen, iedereen kan groene stroom nemen. En als je nu een energiemeter langs je apparaten legt, dan zie je zo hoe je 200 euro bespaart. Daarvan kun je een vet feest geven!”

© Trouw 2009,

Anouk Zoet stond letterlijk vijf minuten stil bij het klimaat
door Maaike Bezemer, 24 november 2009

Ze vond het zeker al wel belangrijk: zorg voor het milieu en schone lucht, maar eerlijk gezegd was Anouk Zoet (20) er een half jaar geleden nog niet zo erg mee bezig. „In mijn wereldje is het niet zo’n gespreksonderwerp.”

Lachend: „Ik kom uit de Achterhoek. In de boerenbar heb je het meer over de laatste dorpsroddels dan over het nieuws. En in mijn hbo-studie rechten is duurzaamheid ook geen issue, daar worden gewoon juridische cases besproken.”

De studie gaat haar redelijk makkelijk af, dus wilde ze er graag iets bij doen. In december gaat ze mee naar Kopenhagen met een jongerencoalitie en tot die tijd probeert zo zoveel mogelijk leeftijdsgenoten te enthousiasmeren. „Nu leer ik mensen kennen uit verschillende steden, van andere studierichtingen. Dat maakt mijn wereld een heel stuk groter.”

Klimaatverandering associeert ze met het gat in de ozonlaag, smeltende ijskappen, ijsberen die hun leefomgeving kwijtraken en een stijgende zeespiegel. Vraag haar niet hoeveel CO2 er precies moet worden teruggedrongen om de opwarming van de aarde beheersbaar te houden. Volgens Zoet werkt een simpele boodschap het best. „Het hoeft niet altijd met enorme discussies. Uiteindelijk wil iedereen goed leven en gezonde lucht inademen.”

Haar eerste actie heeft ze net beleefd: een flashmob op Utrecht Centraal. Midden in de spits, om zes uur, stonden tientallen jongeren vijf minuten stil, pal voor het bord met vertrektijden. ’Ik sta stil bij het klimaat’, staat er op haar witte T-shirt.

„Al kijken voorbijgangers maar even om. Thuis praten ze dan misschien met hun kinderen over onze actie, of gaan ze nadenken over hun eigen rol. Ik zie nu ook dat je zelf heel veel kunt ondernemen.”

Biologisch eten is niet echt betaalbaar, vindt de studente. „Maar je kunt heel makkelijk een plastic tasje weigeren als je alleen maar wattenstaafjes koopt. En het helpt behoorlijk als je de verwarming lager zet en een trui aantrekt, je afval scheidt of de fiets neemt in plaats van de auto.”

Tachtig jongeren zijn er op haar flashmob afgekomen. „Fantastisch, hè”, glundert Anouk. „Dat wij dat voor elkaar hebben gekregen!”

Niet iedereen heeft een wit T-shirt met klimaattekst aangetrokken, en heel veel reizigers hadden zo’n haast dat ze nauwelijks opmerkten dat die jongeren doodstil stonden. Maar Anouk blijft enthousiast. „Ze hadden toch door het over het klimaat ging. Daar wordt vast over gesproken.”

© Trouw 2009

Een unieke coalitie van 14 Nederlandse jongerenorganisaties lanceert vandaag de website www.kopenhagenactnow.nl. Hiermee bundelt zij voor het eerst de krachten van een nieuwe generatie in een moderne vorm van politieke participatie op internet. Zij eist een sterk klimaatakkoord op de top in Kopenhagen en concrete actie van de Nederlandse regering.

Politieke participatie van een nieuwe generatie

www.kopenhagenactnow.nl is uniek doordat zij het individu centraal stelt: jij kunt acties starten, meedoen met andere acties en jouw vrienden inschakelen via Facebook, Hyves en Twitter. Jongeren wordt vaak onverschilligheid verweten omdat zij niet meer in actie zouden komen voor maatschappelijk thema’s. Jongeren zijn echter betrokken burgers, maar organiseren en uiten zich op een geheel andere manier dan hun ouders.

In Kopenhagen

In december komen de wereldleiders bijeen in Kopenhagen om een nieuw klimaatakkoord te sluiten. Hier moeten wereldwijde afspraken worden gemaakt over het terugdringen van CO2-uitstoot en de hulp aan derde wereldlanden.

De jongeren willen dat de rijke landen beloven hun uitstoot in 2020 met minimaal 40 procent te verminderen ten opzichte van 1990. Het merendeel van deze reducties moet in eigen land worden gerealiseerd.

Ontwikkelingslanden moeten worden geholpen bij duurzame economische ontwikkeling. De rijke landen moeten de ontwikkelingslanden met jaarlijks 110 miljard euro (bovenop de reguliere ontwikkelingsbudgetten) ondersteunen zodat zij deze duurzame weg met succes in kunnen slaan.

In Nederland

Er komen grote windparken in de Noordzee, dit is goed voor het milieu en de werkgelegenheid. Nederland moet koploper worden in zonne- en windenergie. Om dit te bereiken moet de Nederlandse regering het succesvolle Duitse systeem voor stimulering van duurzame energie volledig overnemen, geen nieuwe kolencentrales bouwen en alle woonhuizen en kantoren klimaatneutraal maken. Overheid, bedrijfsleven en burgers moeten samenwerken om van Nederland een hoogwaardige Groene Kenniseconomie te maken.

De deelnemers

www.kopenhagenactnow.nl is een initiatief van 14 Nederlandse jongerenorganisaties variërend van politieke jongerenorganisaties, milieuorganisaties, studentenorganisaties en vakbonden. De volledige lijst van deelnemende organisaties is te vinden ophttp://kopenhagenactnow.nl/content/partners.

Check it out now:

Acting together for climate justice http://www.passiton.nu

So join and pass it on!

Van 7 t/m 19 december zullen alle ogen gericht zijn op Kopenhagen. Hier zal de Verenigde Naties haar 15e Klimaatconferentie organiseren. 192 landen komen samen om het vervolg van het Kyoto Protocol te onderhandelen en goed te keuren. De tijd tikt en Kopenhagen moet een succes worden om de gevolgen klimaat verandering in de kiem te smoren.
 
Help jij het succes?
Join: the Kopenhagen DreamTeam
 
Wil jij ook dat de klimaattop in Kopenhagen een succes wordt en wil je politici wakker schudden dat het tijd is nu te handelen?!
Ben jij tussen de 18 en 30 meld je dan voor 1 september op de volgende manier aan voor het Copenhagen Dream Team van de Jongeren Kopenhagen Coalitie:
 
Wij bieden jou:

• een plek in de trein naar Kopenhagen samen met allerlei andere Nederlandse koplopers,
• felbegeerde toegang tot de conferentie,
• een kijkje in de wereld van de Verenigde Naties,
• veel geweldige activiteiten,
• deel uit te maken van een historisch event en moment.

Wij zoeken jongeren die:

• van Kopenhagen een groot succes willen maken,
• affiniteit hebben met de onderwerpen duurzaamheid, klimaat en energie,
• een tijdsinvestering van minstens 8 uur per week willen maken in de periode van  9 september tot 19 december,
• het leuk vinden om in teamverband; activiteiten, acties en lobbywerk te verrichten.

Stuur voor 1 september 2009 het volgende naar jongerenkopenhagencoalitie@gmail.com.

• Je CV.
• Een motivatiebrief waarin je aangeeft waar je denkt dat je toegevoegde waarde ligt binnen het team en hoeveel tijd je beschikbaar bent van september tot en met december.
• Bedenk een relevante activiteit (max. 1 A4) die je wil ondernemen als je in het Copenhagen Dream Team zit.

Jongeren Kopenhagen Coalitie
De Jongeren Kopenhagen Coalitie is een samenwerkingsverband van onder andere het CDJA, CNV Jongeren, Dwars, ENVIU, Fair Climate/ICCO,  Jonge Democraten, Jongeren Milieu Actief, JOVD, LSVB,  Morgen, Nationale Jeugraad,  PerspectieF  en de coalitie groeit nog steeds. Wij slaan de handen ineen met betrekking tot de klimaattop in Kopenhagen. We informeren, inspireren en activeren jongeren teneinde bottom up politieke druk uit te oefenen en Kopenhagen tot een succes te maken: Act Now!

The most wonderful and at the same time horrific movie about the earth, our HOME, I’ve ever seen!

With six months left to the Copenhagen climate negotiations the world faces multiple crises. All are a direct or indirect result of an economic policy that stimulates value creation on the short term with disastrous effects on the medium or long term. Sustainable development forms the core of the solutions for these crises.  

Between 1992, when the United Nations Framework Convention on Climate Change was singed, and 2012, when the Kyoto Protocol’s objectives must be realised, 7300 days have passed and worldwide CO₂ emissions have been reduced by 5,3%. Between December 2009 and 2020, which is 3650 days, the world should lessen over 30% in their CO₂ emissions. That means that in half the time we must realise six times more emission reduction than in the twenty years before. These figures show that if we want to solve the multiple crises we need to act now.

There have been attempts to speed up this process but all failed. One of the most important reasons was the enormous distrust between nations to implement and execute the proposed plans. The USA are waiting for countries like China, India and Brazil to take action, but these countries are waiting for the USA to take the first step. This ends in a deadlock of ‘show me the money’ versus ‘show me the action’.

This deadlock is a classical example of the prisoner’s dilemma in which people act on self-interest combined with rational considerations. Here ‘rational’ means acting according the logic of the ‘homo economic’: maximum gain for the lowest cost. People take conscious decisions in each others disadvantage. This implies that we will always tend for the second best option. The risk that the other party involved will betray you is simply too big; in the case of climate negotiations this suggests free rider behaviour. When you take responsibility yourself, it is possible for the other party to resist taking action. So when you think of it in a ‘rational’ manner, the USA and China will never come to a consensus since it’s is in their self-interest to keep polluting the environment even though it works in their disadvantage on the long term.

The only way out of this deadlock is via the reinsurance of mutual trust between countries and their representatives. Only then countries will choose the best option based on the presumption that the other party will do the same: they have faith in the fact the other party wont betray them. The problem is not longer a problem of different interests but one of the same interest and only one option: the best.

Facing the current multiple crises there is great need for reinforcement of global trust. The only way we can achieve that is via diplomacy: the global, intercultural and only manner in which all countries of the world communicate with each other. We can’t solve the current problems alone, we need to work together and we need to act now.

Based on ‘Het milieu is een prisoners dilemma’ by Rob Wijnberg.

Jezus,
Soon we can all walk on water…

Loesje

For more information about this shocking phenomenon see for example: www.plasticsoup.org