Maandag was een rumoerige dag in Kopenhagen. Tijdens de onderhandelingen hebben de G77/China de vergadering tijdelijk stil gelegd omdat ze bang zijn dat het Kyoto protocol niet verlengd wordt, maar dat er voor een nieuwe overeenkomst gegaan wordt. Spreekwoordelijk: ze zijn bang dat de oude schoenen worden weggegooid voordat de nieuwe schoenen zijn aangeschaft. Dit veroorzaakte oponthoud en frustratie bij andere landen en een paar mooie acties in de centrale hal.
Dat was echter niet de reden dat het voor de JKC rumoerig was. Gister bleek dat vele duizenden mensen de komende week het conferentiecentrum niet meer in kunnen, waaronder sommige van ons. In totaal zijn er 45.000 mensen die accreditatie hebben gekregen van de UNFCCC om de conferentie bij te wonen. Echter kunnen er maar 15.000 mensen het conferentiecentrum in. ‘We zijn overdonderd door de belangstelling. We hebben hier vijf keer zoveel bezoekers als bij de laatste onderhandelingen’, aldus Alex Wuestenhagen, verantwoordelijk voor de logistiek.
Daarnaast gingen uitgerekend gisterochtend de computers nodig voor de registratie van geaccrediteerden kapot. We kwamen om 7 uur aan bij het Bella Center en hebben uiteindelijk ongeveer 6 uur bij een temperatuur rond het vriespunt in de rij gestaan. Voor sommigen van ons was het zelfs tevergeefs, het centrum zat vol en er mocht niemand meer in. Binnen ging het ook allemaal op een bizar rustig tempo. Van de twintig veiligheidspoortjes werden er maar tien gebruikt en er waren maar drie accreditatiebalie’s voor duizenden mensen. Ook bij de garderobe was er één persoon te vinden, die voor een overbelaste en vijftig-man-brede balie stond.
Het organisatorisch falen van de V.N. heeft diepgaande gevolgen voor de conferentie. Donderdag en vrijdag wordt de toegang voor mensen van maatschappelijke organisaties nog verder beperkt, van de 25.000 mensen mogen er maar 90 naar binnen, en daar zitten waarschijnlijk geen jongeren bij. Het feit dat de toegang voor deze mensen in een dergelijk belangrijk proces zo wordt beperkt zet veel kwaad bloed, zowel binnen en buiten de conferentie. De legitimiteit en de transparantie van het proces staan op het spel. Mensen zijn verbouwereerd. Sommige delegaties hebben jaren vooruitgewerkt naar deze weken, hebben dure tickets gekocht, kamers geboekt en side events georganiseert, maar kunnen nu gewoon niet naar binnen. Binnen liepen programma’s in de soep, zoals bijvoorbeeld in het Holland Climate House, omdat de sprekers vast stonden buiten in de rij. Maar voor sommigen gaat het verder dan de sfeer: als de UNFCCC niet eens een conferentie kunnen organiseren, hoe moet hier dan de wereld gered worden?
Maayke Damen en Sander Mann
